Grenzen stellen: focus en work-life integratie

Altijd beschikbaar, altijd bereikbaar, altijd dat gevoel dat er nog iets wacht. Voor veel mensen is dat geen drukke periode meer maar gewoon hoe het is. In deze keynote legt Elke Van Hoof uit hoe die toestand is ontstaan, wat het kost en hoe je opnieuw eigenaar wordt van je tijd en aandacht.

Elke Van Hoof neemt deelnemers mee onder de motorkap van hun eigen brein. Dat brein is geen camera die de wereld registreert, maar een voorspellingsmachine die voortdurend gokt wat er komt. Zolang de wereld voorspelbaar is, werkt dat schitterend. Maar zodra de voorspellingen niet meer kloppen, leest het brein dat als gevaar en schiet het in de verdediging. Dichtklappen, overreageren, vermoeidheid: het is geen onwil, maar een brein in alarmstand. En wie begrijpt hoe dat werkt, kan er iets aan veranderen.

Iedereen weet dat grenzen belangrijk zijn. Niemand twijfelt aan de logica. Toch zijn er mensen die al jaren nauwelijks nee zeggen, die hun agenda laten vollopen, die ’s avonds nog snel iets regelen en zich schuldig voelen als ze dat niet doen. Dat heeft weinig te maken met gebrek aan inzicht. Het ligt aan wat ze hebben geleerd.

Elke Van Hoof legt uit hoe dat mechanisme werkt. Beschikbaar zijn, flexibel zijn, doorgaan ook als het te veel wordt. In veel organisaties worden dat soort gedragingen beloond met vertrouwen, waardering en verantwoordelijkheid. Het brein heeft die les onthouden. Daardoor voelt nee zeggen niet alleen onlogisch, soms voelt het ronduit gevaarlijk, ook als je rationeel weet dat het anders zou moeten.

Er bestaat gelukkig een realistischer alternatief voor dit onhaalbare ideaal. Work-life integratie gaat zeker niet over alles gelijkmatig verdelen of over het perfecte schema dat eindelijk rust geeft. Je gaat bewuster kiezen waar je aanwezig bent en voorkomen dat één domein de rest voortdurend opslokt. Je kijkt anders naar jezelf, naar wat er van je gevraagd wordt en naar wat er vrijkomt als je stopt met altijd ja te zeggen.